كامياران و كامياراني ها

سلام و روزگار بر شما خوش

عيسي آذرگر هستم . زاده كامياران . سنم حالا ديگر به مرز 50 رسيده . هر چند كه سالها از اين جغرافيا دور بوده ام ؛ اما به دور از همه ايسم هايي مانند ناسيوناليسم و ... زادگاهم را دوست دارم  .  چرا ؟ چون مادر و پدرم  آنجا به خاكند .   اينجا فقط و فقط دوست دارم از وجوهات مشترك بگويم ؛ وجوهاتي مانند تاريخ و جغرافيا و فرهنگ و فولكلور . مثل اين كه من از پشت بام خانه ام قله پير خدر شاهو را ميبينم و لذت ميبرم و تو هم همچنين . يا ترانه هاي مشهور و زيباي خليل مولانايي و نوري احمدي و مجتبي خسروي را ميشنويم و از آن بدور از جنسيت و خط و خطوط لذت ميبريم . فرقي نميكند ؛ اين ميتواند وصف همه اون كساني باشد كه از زادگاهشان بدورند. ميتواند نگاهي سرشار از خواستن باشد از كرمانشاه . از تهران . از سليمانيه . از اروپا به اين خاك .
كامياران ما را هيچكس نه سروده است و نه نوشته است . نداشته ايم . امروز به لطف اينترنت و دنياي مجازي هست كه جسته و گريخته از گوشه و كنار وبلاگهايي سر برآورده و گاهي نصفه و نيمه مينويسند . و اين عدم معرفي براي كامياران ما با همه زيبايي ها و نعمات خدادايش يك خسران بوده و هست . جغرافيايي كه كاملا" بكر هست . حواشي ما را خوب بنگريد ؛ همه تاريخ ها و تاريخ نگارهاي فراواني دارند ؛ كرمانشاه ؛ سنندج ؛ دينور ؛ بيستون ؛ حتي كندوله و پالنگان هم . ادعايي ندارم . مانند همين وجه تسميه روستاهايمان ؛ ميدانم ؛ در اصطلاح علمي رفرنسي ندارم و اين يعني اينكه كارم شايد پايه علمي نداشته باشد . اما نيست . در هيچ كجا نيامده . چون نيست و نيامده ما هم نبايد بنويسيم ؟!!!!!!  
يا حق نازار